De meeste mensen in het Westen zijn opgegroeid met het besef dat hun levenspad al voor een groot gedeelte vroeg is vastgelegd. Het begint met een opleiding als we tiener zijn, vervolgens een baan en een carrière als volwassene. En dit gaat zo de rest van ons leven door totdat we met pensioen gaan. We zitten gevangen in een tredmolen. Het leven is als een rat race. We leven om te werken.

Deze manier van leven wordt goed gepraat alsof er geen andere opties zijn om ons leven in te vullen. Er zijn maar weinig mensen die houden van deze rat race maar het wordt als de enige levenswijze beschouwd in de huidige maatschappij en ontsnappen lijkt onmogelijk. Dit gedrag hebben wij geërfd van onze ouders en deze hebben het op hun beurt weer geërfd van hun ouders.
Onze kapitalistische maatschappij maakt handig gebruik van dit menselijk gedrag. De economie zorgt ervoor dat alles om geld draait. Door te werken krijgen we een machtsgevoel in de vorm van geld. Geld zorgt voor onze materiele behoeften en verlangens en geeft ons een sociale status. We zijn allemaal producenten, consumenten, werknemers en werkgevers.
De vrije markt economie exploiteert ons menselijk gedrag in de vorm van angst, hebzucht, concurrentie, het verlangen naar macht en sociale status. Hierbij speelt geld een centrale rol. Angst om onze baan te verliezen en te zakken op de maatschappelijke ladder. Hebzucht in de vorm van een onverzadigbaar verlangen naar goederen en diensten. De reclamestroom die we iedere dag over ons heen krijgen maakt deze hebzucht alleen maar sterker. Menigeen sust zijn gemoedsrust door te redeneren ‘ik heb er toch hard voor gewerkt’. Concurrentie zorgt ervoor dat u alleen nog maar harder moet werken omdat de markteconomie zo efficiënt mogelijk moet werken.
Geld is macht. Natuurlijk hebben we allemaal in een bepaalde mate geld nodig alleen de drang om meer en meer te hebben werkt verslavend en zorgt voor een stressvol bestaan. Zodra men de cirkel van leven om te werken doorbreekt begin je pas echt te leven. Mede daarom steunen we een goed doel in Thailand.

Onderstaand verhaal illustreert heel mooi het verschil tussen een rasechte kapitalist en een levensgenieter.

  Een Amerikaanse zakenman stond aan de pier van een klein Mexicaans vissersdorpje terwijl een klein bootje aanmeerde. In het bootje lagen enkele grote gele tonijnen. De Amerikaan complimenteerde de Mexicaan met de vangst en vroeg hem hoe lang het duurde om deze vissen te vangen.
De Mexicaan antwoordde ‘Slechts een korte tijd.’

De Amerikaan vroeg vervolgens ‘Waarom bleef je niet langer op zee om meer vis te vangen?’

‘De vissen die ik gevangen heb, zijn voldoende om mijn familie te voeden’ antwoordde de Mexicaan.

‘Maar’ zei de Amerikaan ‘Wat doe je dan de rest van de dag?’.

De Mexicaanse visserman zei ‘Ik slaap ’s morgens uit, vis een beetje, speel met mijn kinderen, neem een siësta met mijn vrouw, in de avond ga ik naar het dorp en drink wat wijn en speel gitaar met mijn vrienden, ik heb dus eigenlijk de hele dag van alles te doen’.

De Amerikaan zei ‘Ik heb gestudeerd op Harvard en ik kan je helpen. Je moet dagelijks langer vissen en met de winst een grotere boot kopen. De hogere winst die je dan maak, investeer je in meerdere boten. Uiteindelijk heb je dan een hele vissersvloot. Vervolgens koop je een visverwerkingsfabriek. Op deze manier controleer je geheel het product, het productieproces en de distributie. Je verhuisd naar Mexico City, dan Los Angeles en uiteindelijk naar New York. Vandaar uit bestuur je dan je nog steeds groeiende onderneming’.

De Mexicaan vroeg ‘Maar, hoe lang zal dit allemaal duren?’

De Amerikaan antwoordde, ’15 tot 20 jaren.’.

‘Maar wat dan?’ vroeg de Mexicaan.

De Amerikaan lachte en zei ‘ Dat is juist het mooiste. Zodra de tijd rijp is geef je aandelen uit en verkoop deze aandelen op de beurs en zal je heel rijk worden, je zal miljoenen verdienen.’

‘Miljoenen? ...........En dan wat? Vroeg de Mexicaan.

De Amerikaan zei ‘Dan kun je met pensioen gaan. Verhuis je naar een klein kustplaatje waar je tot laat in de ochtend kan uitslapen, met je kinderen spelen, een siësta houden met je vrouw, ’s avonds naar het dorp gaan om wijn te drinken en gitaar te spelen met je vrienden. 		 


Ik heb dankzij jarenlange ervaringen en inzichten mijn financiële onafhankelijkheid verworven. Niet door hard werken en een enorm kapitaal te verwerven en daarna met pensioen te gaan zoals de Amerikaan uit bovenstaand verhaal. Nee, ik koos voor de weg van de Mexicaan. Ik vergaar maandelijks een consistent inkomen dat voldoende is om mijn familie te onderhouden en de rest van de tijd genieten van alle mooie dingen van het leven.

Misschien ook iets voor u?